کمال عشق باشد بی نشان و نام گردیدن
ز نقصان است اگر نام و نشانی هست عاشق را
صائب

گرفتم گوشهٔ غاری ز گمنامی، ندانستم
که کوه قاف می سازد بلند آوازه عنقا را
صائب

خواستی تا گله از این غم جانکاه کنم
نفسی مانده مگر تا زغمت آه کنم؟
تو همانی که بنا بود کبوتر که شدم
سفری دور بهمراه تو تا ماه کنم
امشب اما سرِ پرواز ندارم، باید
دست بی مهر تورا ازدل کوتاه کنم
طاهری

مکن تکلیف سیر گلستان ما گوشه گیران را
که باغ دلگشایی هست در کنج قفس ما را
صائب

به ابر امید دارد دانه تا زیر زمین باشد
نظر بر عالم بالاست دایم خاکساران را
صائب

چو من از عیب مردم دیدهٔ باریک بین بستم
به عیب خویش بینا کن دو چشم عیب پوشم را
صائب

حیات جاودان، بی دوستان، مرگی است پابرجا
به تنهایی مخور چون خضر، آب زندگانی را
صائب